Op mijn linkerarm staat een Feniks. Een feniks is een mythische vogel die aan het eind van zijn leven verbrandt, waarna er uit het as een nieuwe jonge feniks verrijst.

Voor mij staat hij symbool voor onsterfelijkheid, maar niet in de standaard betekenis van het woord. Onsterfelijk zijn we allemaal namelijk. Iedereen geeft een deel van zichzelf door aan de volgende generatie; we leren onze kinderen alles wat we weten in kennis maar ook alles wat we doen en laten in gedrag, normen en waarden.

De feniks op mijn arm staat symbool voor mijn ouders, die niet meer onder ons zijn, maar wel voortleven in mij. Mijn normen en waarden, mijn gedrag en ook een aantal van mijn eigenaardige trekjes komen rechtstreeks van mijn ouders.

Pas na het overlijden ging ik die trekjes in mezelf herkennen. Mijn ouders zijn niet weg, we kunnen ze alleen niet meer zien en fysiek aanraken. Beetje spiritueel misschien, en ik sta natuurlijk met beide benen stevig op de grond, maar met dit stukje achtergrond wil ik een andere kant van mezelf laten zien. Ook leuk voor de verandering.

Laat een reactie achter